Een laatste blog berichtje

20 juni 2017

Mijn liefste bloglezers,

Dit wordt een laatste berichtje op mijn blog ‘Els in Brazilië’

De meeste weten het al wel, het Braziliëhoofdstuk wordt afgesloten.

Na de laatste post over het plotse afscheid van mijn broer had ik tijd nodig, tijd om te verwerken. Alles kreeg plots een andere dimensie, het verdriet is intens geweest, maar daar ga ik nu niet verder over schrijven.

Wat ik wel wil vertellen is dat slecht nieuws ook goed nieuws kan brengen. Het verlies gaf me het besef dat het leven kort kan zijn, te kort om er niet ten volle van te genieten welke tegenslagen er ook te verduren zijn.

Van vorig jaar september tot nu is er heel wat gebeurd: verloren vriendschappen die weer opdoken, nieuwe vriendschappen tijdens mijn reisavonturen… En wel het meest verrassende: een nieuwe liefde in de meest onverwachte vorm op het meest onverwachte moment.

En dan besef ik weer, het leven kan mooi zijn.

Nieuwe liefde geeft nieuwe kracht om weer verder te gaan en te geloven in mezelf.

En dan komen er ook beslissingen, want een leven op mezelf, zoals het de laatste jaren het geval was, zag ik echt niet meer zitten. Die nieuwe liefde vond ik wonderwel in België en niet in Brazilië, de stap om terug te gaan was dus logisch.

En dan komt de vraag: wat met mijn geliefde viervoeters.

Menig traantje is daar dan ook al voor gerold. Kamil gaat niet mee. Alles kan als het moet, maar gezien zijn leeftijd zou het voor hem een te zware reis zijn, om nog te zwijgen van het Belgisch klimaat.  De beslissing was hard, maar Guy zal voor een nieuwe thuis voor Kamil zorgen en daar moet ik op vertrouwen.

Basil gaat wel mee, alleen een beetje later dan voorzien. Blijkbaar moeten er 3 maanden tussen het laatste vaccin en de reis zitten. Hij gaat die maanden overbruggen bij vriendin Lia, waar hem vast een prinsenleventje te wachten staat.

En dan zijn er de vrienden. Ook hen zal ik missen, maar dankzij de hedendaagse sociale media is afstand bijlange zo groot niet meer als vroeger.

Ik ben klaar voor een nieuwe start. Mol wordt mijn nieuwe thuis- en werkbasis.

Deze blog houdt ermee op, geen idee of er iets in de plaats komt.

Wil je persoonlijk een keertje afspreken, geef dan maar een seintje!

liefs

Els

blog foto laatste bericht

 

Advertenties

afscheid 4: forever in my heart

11 oktober 2016

Als je telefoon krijgt en ze zeggen dat je best even kan gaan zitten voor het nieuws dat komt, dan weet je eigenlijk al dat het niet veel goeds kan zijn.

Als er dan gezegd wordt dat het over Rudi, mijn oudste broer gaat,  zijn er al niet meer veel woorden nodig om te weten waar het over gaat.

Als je dan vraagt of het toch niet het ergste is wat er bestaat en daar wordt positief op geantwoord dan voel je de grond onder je voeten wegzakken. Maar je gelooft er geen woord van, dit kan niet waar zijn, onze grote is niet meer? Zo noemden wij hem, onze grote.

Zo gauw het nieuws enigszins was binnen gesijpeld in geest en lichaam, kon ik alleen maar huilen, zo hard en zo luid als ik maar kon.

Hoe zou ik dit kunnen verwerken? De wereld komt echt een moment stil te staan. Hoe en waarom? Zoveel vragen waar je niet meteen een antwoord op krijgt.

Ik kreeg het maar niet verteld. Wie ik ook belde, niemand kon me blijkbaar verstaan en niemand kon me helpen. Ik kon alleen maar huilen, meer kon ik niet doen.

Het moest de wereld in, iedereen mocht het weten: ik heb pijn en verdriet.
De massa’s reacties op dit tragische nieuws verlichtten maar losten uiteindelijk niets op. Rudi is weg en komt nooit meer terug.

Het bewijst nog maar eens dat het leven veel te kostbaar is om er niet van te genieten en elke dag krijg je daarvoor een nieuwe kans.

Ondanks de pijn van het verlies, ben ik heel blij dat er nog zoveel  is om voor te leven en van te houden.

Ik ben dankbaar dat ik elke dag een nieuwe kans krijg om te genieten van het leven waarvan we niet weten wanneer het ophoudt en dat hoef ik ook niet te weten.

Live well, laugh often, love much.

Vaarwel lieve broer, tot later xxx

14646673_1316249948386659_1627578114_o

Jiu Jitsu

23 mei 2016

Ons dorp is sinds enkele maanden een sportklas rijker. Jiu Jitsu! De gemeente heeft de ruimte voorzien en een firma sponsort de kimono’s en de tatami om op te oefenen.

Ongeveer 200 kinderen hebben zich ingeschreven en kunnen nu 2x per week gratis sporten.  Een goeie zaak voor ons dorp, de kinderen die meedoen wordt ook aangeleerd om respect te hebben voor elkaar en voor de gemeenschap door vb op tijd te komen en de kledingcode te respecteren, geen makkelijke opgave in een land waar organisatie niet echt hun sterkste kant is.

Jiu Jitsu kent ook kampioenschappen en om de leerlingen te motiveren werden er enkele uitgeloot om hun eerste kampioenschap te ervaren.  Ik werd  uitgenodigd om te gaan supporteren en dat uiteraard met veel plezier.

Een 14 tal leerlingen hebben meegedaan en enkele konden zelfs fier met een mediale naar huis. Als dat geen motivatie is voor de andere.

Maar daar komt dan weer een probleem boven water 😦

Deelnemen aan kampioenschappen kost geld en het ene is al wat meer betaalbaar dan het andere. Daarbij is het niet enkel de deelname maar ook de verplaasting dat geld kost.

Dit kampioenschap was dichtbij dus kon de schoolbus worden ingezet door de gemeente. Er konden nu extra supporters mee, maar dat geluk gaan ze niet elke keer hebben.

Om het geld van de deelname bijeen te krijgen werden er lotjes verkocht in het dorp, maar ons dorp is ook weer niet zo groot (en rijk) dat elke leerling het geld bijeen krijgt om hun deelname te garanderen.

Ik voel me op dit moment niet echt geroepen om weer een nieuwe sponsoring op touw te zetten, maar je weet nooit dat iemand zich wel geroepen voelt 😉

Voor mij was het leuk om weer eens een stukje brazil te ervaren en moet er zeker bij zeggen dat de organisatie van dit kampioenschap netjes en vlot was, misschien is er nog hoop…

 

 

Op reis…

14 mei 2016

Het leven is een lange reis en momenteel heb ik het gevoel dat ik wel een hele lange reis aan het maken ben zowel fysiek als emotioneel.

Ik heb altijd al behoefte gehad om meer van de wereld te zien en ben dan ook heel blij dat ik weer een stukje van de wereld heb kunnen ontdekken.

Begin april zijn we naar Canada, Calgary gereist. Canada is een inmens groot land, 2de grootste van de wereld, dus hebben we maar een klein stukje kunnen ontdekken, maar wel een heel mooi stukje.

Ik wilde dolgraag nog eens mijn snowboard onder mijn voeten voelen, het gevoel van te zweven over de pistes, krakende sneeuw, het weidse zicht over de bergen en dan was de bestemmingskeuze niet zo moeilijk: de beroemde Canadian Rocky Mountains.

11a

En ik kan je nu vertellen, het was de moeite, we waren redelijk laat op het seizoen en dit jaar was het dan ook nog eens uitzonderlijk warm, maar we kregen toch nog waar voor ons geld. De eerste dag was het vers laagje poedersneeuw net genoeg om ons drie dagen snowboardplezier te bezorgen.

Onze uitvalsbasis was Banff, een toeristische stadje gelegen in het nationale park. De Candian highway loopt door het park en Banff is ongeveer 2 uurtjes rijden van Calgary.

Er is ruime keuze uit hotels, B&B’s en restaurants en hoewel het toeristisch was, gaf het stadje ons toch de nodige gezelligheid.

Op dat moment begon ook mijn emotionele reis. Ik voelde dat er iets mis was in onze relatie en uiteindelijk heeft Guy kleur bekend en de relatie stopgezet.

Ik kan je zeggen dat het niet makkelijk was om een relatie van 17jaar op te geven, maar het leven kan rare wendingen aannemen en dan heeft vechten uiteindelijk geen zin meer.

Het aanvaarden is nog iets anders, maar we waren nu eenmaal op een toplocatie dus waarom dan niet verder genieten van de reis hoe emotioneel ook, elke dag neem je een beetje meer afscheid van wat was.

Na 3 dagen intensief snowboarden was mijn honger gestild en zijn we verder op route gegaan richting Lake Louise, een prachtig meer en op dat moment nog steeds helemaal bevroren.

SONY DSC

Van Banff zijn we via de Icefields Parkway naar Jasper gereden. Een prachtige roadtrip van 240km langs meren, Glaciers en prachtige viewpoints, een trip waar je best 4 tot 6u voor uittrekt als je enkele stops wil maken die de moeite zijn zoals: Bow lake, Bow summit, Athabasca Glacier, Sunwapta Falls,… In de winter kan het soms zijn dat deze weg is afgesloten wegens sneeuwval en storm, maar wij hadden prachtig weer en het was gewoon genieten van alle zichten en wandelingen tussendoor.

Jasper is een klein stadje met een skigebied en heel veel andere outdoor mogelijkheden. Wij zijn Malinge Canyon en Malinge lake gaan verkennen en de volgende dag Pyramid lake, dankzij de tips die een vriendelijk barkeeper ons gaf.

Vriendelijk zijn ze in Canada wel, soms net iets te, voor wat we gewoon zijn. Het systeem van tips geven was ons ook niet helemaal duidelijk, blijkt dat je in Canada minimum 15% geeft op je restaurantrekening, dus iets om rekening mee te houden.  Ook als je iets koopt in de winkel zijn de taxen die je betaalt aan de overheid niet inbegrepen!!

De Rocky Mountains kent verschillende warm water bronnen, enkele daarvan zijn omgevormd tot een spa voor iedereen toegankelijk voor een schappelijke prijs, heerlijk relaxen in openlucht in een badje van 40° is niet slecht na een dagje intensief boarden of wandelen.

62a

 

Van Jasper zijn we tot  Cranbrook gereden in 2 dagen, met een stop in Radium Hotsprings waar de Big Horn Sheep gewoon langs de weg liggen te grazen. Er mag dan ook niet gejaagd worden. De beesten zijn gerust maar blijft uitkijken natuurlijk dat ze niet plots de baan oversteken.

Cranbrook ligt aan de grens met de Verenigde Staten, een echt grensstadje waar niks te zien is, maar Roberta, een vriendin die ik heb leren kennen tijdens de cursus thai massage in Thailand, woont daar en het zou zonde geweest zijn om daar niet effe binnen te springen nu we zo dichtbij aan het reizen zijn. Het weerzien was dan ook super gezellig. We mochten in hun trailer overnachten en werden verwend met een lekkere maaltijd.  Een tourke met hun quad mocht ook niet ontbreken, nog een laatste mooie zonsondergang in de Rockies!!

En dan zat de reis er alweer op, nog 1 nachtje in Calgary waar we hadden afgesproken met een Belgisch koppel dat al 15 jaar naar Canada was geëmigreerd. Het is altijd plezant om te horen wat mensen doet beslissen om een leven ver van België op te starten, maar soms is het gewoon niet uit te leggen, het gebeurt gewoon.

En dan het afscheid, niet alleen van een mooie reis, maar ook van een mooie relatie…

SONY DSC

Een nieuwe reis met een onbekende bestemming is begonnen. De titel is dan ook veranderd: nu is het Els in Brazilië en wat er nog komt, dat zien we wel weer.

SONY DSC

van 2015 naar 2016

26 februari 2016

Het nieuwe voornemen van vorig jaar is me niet echt gelukt: jullie meer schrijven over het leven in Brazil en het ziet er naar uit dat ook dit jaar het voornemen geen nieuwe vlotte start heeft genomen, maar er is natuurlijk wel om iets over te schrijven!!

De Goosjes zijn op bezoek geweest.  De Goosjes zijn mijn 2 broers Rudi en Erik en zijn gezin, dat maakte een gezellig totaal van 6 personen extra in huis.

Hun reis verliep niet zonder de nodige vertraging en gepakt en gezakt kon ik ze uiteindelijk verwelkomen in de luchthaven.

16

Ondanks het late uur van aankomst was niemand echt moe om meteen te gaan slapen, een pintje om te acclimatiseren ging er dan ook meteen in.  Het werd een kort nachtje want willen of niet, je bent gewoon altijd vroeg wakker hier.

’s Morgens werd de verandering van omgeving pas echt duidelijk voor hen, welkom in het paradijs waar de bananen zomaar aan de bomen hangen 😉

De 2 uur durende rit naar huis is op zich al prachtig en aankomen nog meer.  Kamil was al direct in zijn nopjes met al die aandacht! Kamers verdelen, omgeving verkennen en plonsen in het zwembad, dag 1 zat er al snel op.

SONY DSC

SONY DSC

Het kerstfeest was eentje voor mij in het teken van mijn inmiddels overleden ouders, de kerstboom(pje) was van oma en de pakjes waren ingepakt zoals zij dat graag deden, 1 groot pak met veel kleine surprise pakjes, garandeert veel uitpak plezier.

SONY DSC

SONY DSC

Het echte kerstgevoel is niet zo makkelijk op te roepen vind ik, dus waarom dan de pakjes niet gezellig open doen in de jacuzzi 😛 Rudi mocht als kerstman fungeren wat hem figuurlijk wel afging.

De kinderen van het dorp werden dit jaar ook verwend, omdat we dit project met ons domein hebben gesteund, mochten we meedoen aan het uitdelen, de kindergezichtjes waren goud waard bij het aannemen van hun kadootje!

SONY DSC

SONY DSC

Ik heb niet alle uitstapjes met de familie kunnen meedoen, vakantieperiodes zijn voor mij drukke periodes met verhuur, een uitstapje naar Aracaju en Mangue Seco hebben we wel samen gedaan.

Het uitzetten van pasgeboren schildpadjes op het strand van Costa Azul was een lust om te zien, de kleintjes moeten het traject van het strand tot het water zelfstandig afleggen om hun overlevingskansen te verhogen en toch haalt maar 1 op 1000 een volwassen leeftijd.

Erik en Chris hadden heel wat kleding ingezameld om hier uit te delen, grappige ankedotes tijdens het uitdelen werden ’s avond verteld aan tafel tussen pot en pint.

Oudjaar is hier een feest waar je traditioneel wit draagt, de kleur van hoop en vrede, uiteraard hopen wij ook op een vredevol nieuw jaar voor iedereen!!

SONY DSC

SONY DSC

2 Weekjes is niet lang en de tijd met de Goosjes is voorbij gevlogen, maar laten toch weer fijne herinnering na, een samenzijn dat niet zo veel meer voorkomt door de lange afstand.

SONY DSC

SONY DSC

 

 

 

Prettige feestdagen, boas festas!!

27 december 2015

DSC09324.JPG

Een verfrissende schol aan iedereen vanuit Brazil!!

En alvast een gelukkig nieuwjaar …

Inferno in het paradijs

28 november 2015

De zomer is in het land en dat is te voelen, temperatuur overdag is +30 en daarbij staat nog eens een stevige wind en er valt geen druppel water. Geen goede combinatie. Een klein vonkje is genoeg om alles in lichterlaaie te zetten en dat mochten we aan de lijve ondervinden.

Wat begon als een klein brandje naast de straat is uitgemond in een inferno dat zeker 2 hectare weggeveegd heeft en dat op minder dan een halfuurtje tijd.

We zijn onmiddellijk met man en macht beginnen blussen met materiaal dat voorhanden was, een geluk dat er 1 pomp en brandweerslangen aanwezig waren, de rest met tuinslangen en emmers om erger te voorkomen.

Het is uiteindelijk nog meegevallen, niemand gewond en de huizen gevrijwaard, maar het had anders kunnen zijn, graça a deus zeggen we hier.

IMG_20151120_122331 aIMG_20151120_122359 aIMG_20151120_133435 aIMG_20151120_143449 aSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSC

De natuur heeft nu dringend een beetje water nodig om zich te herstellen, maar eenmaal wat regen gaat dat hier vrij snel.

Mijn bezoek werd meteen mee bevorderd tot het brandweerkorps en ze heeft dat goed gedaan 🙂 een pintje was wel verdiend.

En nu maar hopen dat we dat niet meer hoeven mee te maken!!

SONY DSC

klinken op de goede afloop!

 

Kamil

26 september 2015

Kamil is ondertussen 5 jaar geworden, nog jong, maar voor zijn ras zit hij toch al over de helft van zijn levensjaren.  Nog niet getreurd, Kamil is nog volop in de fleur van zijn leven.

kamil

In juni viel het echter op dat hij regelmatig mank liep en omdat grote rassen gevoelig zijn voor arthrose, ontstekingen van de gewrichten enzo leek het mij wel nuttig om dat grondig te laten onderzoeken en ergere pijntjes te voorkomen.

Met Kamil naar de dierenarts is geen probleem, als hij maar mag meerijden met de auto dan maakt het voor hem niet uit naar waar. Een specialist vinden is iets anders, daarvoor zijn we naar Salvador gemoeten, 200km verder.

De eerste rit had ons niet zoveel opgebracht dan van hier naar daar gestuurd te worden, onze vrienden Ronaldo en Lia kenden iemand die ons kon helpen een diagnose te stellen en dan zouden we er goedkoop vanaf komen.  Supervriendelijke man, dierenarts bij de militaire politie te paard in Salvador, maar zonder RX kon hij niks bevestigen dan alleen dat Kamil idd een pijntje heeft aan zijn linker voorpoot.

dierenarts

Dat we beziens hadden aan de verkeerslichten of dat mensen zich een aap schrokken als ze de auto passeerden en Kamil ze trakteerde op een (niet al te) hartelijk welkom, kan je wel denken. Kamil amuseerde zich.

Maar de dag sloot zich toch een beetje vruchteloos af, de uitslag van de RX zou worden opgestuurd en was het alsnog wachten op een diagnose.

Die uitslag bracht eigenlijk niet veel duidelijkheid en Kamil was nog steeds aan het manken.  Dan opzoek naar een 2de opinie.  Cristina had goede ervaring met een dierenkliniek in Salvador dus besloten we in die kliniek de specialist op te zoeken.

we hadden de wachtzaal voor ons alleen, hou zou dat toch komen ;-)

we hadden de wachtzaal voor ons alleen, hou zou dat toch komen 😉

Kamil werd opnieuw uitgebreid onderzocht, opnieuw RX genomen, deze keer van alle gewrichten om te kunnen vergelijken en dat bracht toch meer duidelijkheid.

verdikt: een lichte dysplasie van zijn linker elleboog, beginnend arthrose.

Ondertussen krijgt Kamil extra voedingssupplementen en extra aandacht waar hij tenvolle van geniet en het is beter, dus laat ons hopen dat hij nog effe gespaard blijft van ergere pijntjes.

Basil die leeft zijn lekker lui leventje, genietend 🙂

basil

en dikwijls samen genietend

kamil en basil

ter land, ter zee en in de lucht

23 augustus 2015

Dat lijkt het thema wel van onze laatste reis met als bestemming noord Spanje aan de voet van de Pyreneeën.

De heenreis hadden we in enkele dagen gepland, lekker cruisen langs de franse wegen met prachtige zonnebloemvelden, picknicken langs de kant, stadjes bezoeken zoals Le Mans, kortom genieten.

Onze 2de dag werd iets minder genieten, probeer maar eens 3 lekke banden te rijden op nog geen 2 dagen??  Hoe doe je dat? Wel dat vroegen wij ons ook af, blijkbaar begaven de ventielen het een voor een, Guy had dat nog nooit meegemaakt en ik was blij dat ik mijne handy man bij had natuurlijk, maar ’t is allemaal goed afgelopen en opgelost zodat we gerust konden verder bollen naar de volgende stop.

De citadel van Blaye was het prachtige decor voor een jumpingwedstrijd, waar de vroegere grachten zich bevonden, konden de ruiters hun paarden los rijden, voor de bezoeker gaf dat een heel speciaal beeld vanuit de citadel, de camping bevindt zich in de citadel, met kleine winkeltjes en restaurantjes, zeker een stop waard, ook zonder een jumping 🙂

Liefhebbers van Armagnac en foie gras mogen niet vergeten een stop in te lassen net voor de Pyreneeën. Op camping L’Anjou in Montesquoiu werden opgewacht door onze vrienden Bart en Sarah en hun guitige spruiten. Aperotime met bubbels werd vanaf dan een dagelijks ritueel 🙂

Voor het hoofdthema: in de lucht moesten we nog een klein eindje rijden, de Pyreneeën over tot het kleine dorpje Áger.  Het was leuk om heel wat vliegvrienden terug te ontmoeten na lange tijd en de komende 10 dagen beloofde het goed vliegweer te zijn.  Ik heb zelf intens mogen genieten van 3 duovluchtjes met Bart 🙂

Aan eten en drinken geen tekort en wie kan een spaanse tapa weerstaan met een fris cavaatje 😛

De kookploeg was weer van dienst, een pure luxe op camping en koken kunnen ze!!

Voor mij was het slechts de 2de keer dat ik de PUCvakantie meedoe, sommige onder ons (de fosielen zoals Hans het zegt) mochten 15 jaar vieren, de piloten werden allen hiervoor beloond met ne schone t-shirt.

PUC!!

PUC!!

Het from heaven to hell stukje heb ik jullie al verteld, maar we beleefden meer heaven dan hell hoor. Buiten vliegen hebben we ook LLeida verkend, rond gefietst, toerke met de moto gedaan, maar vooral veel geaperitiefd 😉

Afscheid nemen is niet leuk, maar we hadden nog een laatste stop te doen, bye bye bergen, welkom zee. In Calonge genoten we van de gastvijheid van Roger en Linda en de groep werd helemaal compleet met de families Mares.  Gezellige bende die ons ook nog eens culinair verwend hebben.

Met Anja die na haar 4de poging het wakeboard volledig onder controle had, dankzij kapitein Roger, kon ons ter zee toerke nie meer stuk 😉 Chique afsluiter van onze vakantie

Heb ik al verteld dat ik er super van genoten heb? Tijd met vrienden is kostbaar en als ik de foto’s terug zie dan geniet weer met volle teugen (aja ik heb heel wat kleine cavaatjes meegesmokkeld, een nagenietertje van die fijne vakantie!!)

cavatje

 

from heaven to hell

22 juli 2015

Van de ene minuut op de andere

Van lekker aperitieven met bubbels en tapas naar vluchten, naar redden wat er nog te redden valt.

Het overkwam ons in Spanje. Dat het weer in de bergen verrassend kan zijn dat weten we en toch was iedereen verrast door de gebeurtenis van gisteren.  Hagelbollen zo groot als een knikker, regen en wind en nog geen uur later stonden we tot onze enkels in het water te helpen, te ruimen tot het ergste voorbij was.

Ons tentje lag in de stroming en dat hield net niet stand, iets verderop stortte een muur in en raakte een andere tent, maar gelukkig geen gewonden.

Vandaag is het poets en wasdag, de zon schijnt weer volop, we noteren temperaturen boven de 40°.

Straks als alles netjes is opgeruimd, kunnen we weer klinken met onze aperitief over de goede afloop en hebben we weer een verhaal en ervaring meer voor de volgende parapenteclubreis met de PickUpclub.